026-32531283
support@modiranbrooz.com

سازمان های انعطاف پذیر

سازمان های انعطاف پذیر

سازمان های انعطاف پذیر

جزئیات

سرعت بسيار زياد تحول محيط و بازارهاي رقابتي، فشار مضاعفي را به سازمان ها براي انطباق بسيار سريع به وجود آورده است و تغييرات در سطوح بالا را منجر شده است. چالش سازما ن ها براي ايجاد ساختارهاي منعطف و ايجاد قابليت انعطاف پذيري در دنياي متغير فعلي، بيش از گذشته است.

14 اسفند 1397
سرعت بسيار زياد تحول محيط و بازارهاي رقابتي، فشار مضاعفي را به سازمان ها براي انطباق بسيار سريع به وجود آورده است و تغييرات در سطوح بالا را منجر شده است. چالش سازما ن ها براي ايجاد ساختارهاي منعطف و ايجاد قابليت انعطاف پذيري در دنياي متغير فعلي، بيش از گذشته است. كسب وكار بايد به اندازه كافي انعطاف پذير باشد تا هم تهديدات غيرقابل پيش بيني و هم فرصت هاي موجود در آينده نامطمئن و محيط بي ثبات را مديريت كند. صنايع معمولاً انعطاف پذيري و انعطاف ناپذيري را تركيب مي كنند و آنچه كه امروزه در حال ظهور است، جايگزين هاي جديدي به جاي گرايش ساده به سوي انعطاف پذیری بیشتر است. انعطاف پذيري براي متناسب شدن با محيط پرتلاطم كسب وكار در جهت حفظ  مزيت رقابتي، يكي از چالش هاي اساسي فراروي مديران امروز است.  انعطاف پذيري سازماني با توجه به "منابع سازمان"  و"توانائي هاي مديريتي"به سازمان اجازه مي دهد در تغييرات محيطي، خود را با محيط منطبق كند [1].
سازمان ها نقش محوری را در پویایی سیستم های اجتماعی، اقتصادی و بوم شناختی دارند. برای سازمان ها فجایع، حوادث و بحران ها مسایل پیچیده و بحث برانگیز می باشند. انعطاف پذیری سازمانی یک هدف موثری است که بطور مداوم به عملکرد سازمان در طول کسب و کار، فجایع و موقعیت های بحرانی کمک می کند و به عبارتی انعطاف پذیری، سازمان ها را قادر می سازد که چالش های پیچیده در سازمان را مدیریت کنند. انعطاف پذیری سازمانی به توانایی بهبود بعد از یک شوک و بازگشت به حالت نرمال اشاره دارد. به عبارتی، انعطاف پذیری سازمانی به ظرفیت یک سازمان جهت کاهش اثرات منفی یک بحران و ادامه دادن به عملکرد عادی بعد از وقوع رویداد، اشاره می کند [2].
ادبيات موضوع مديريت نشان مي دهد كه انعطاف پذيري به عنوان يك "كار خوب" در نظر گرفته شده است، هر چند كه يك" خوب مطلق" نیست. پاسمور (1994) معتقد است كه انعطاف پذيرتر شدن يك سازمان باعث مي شود كه آن سازمان نسبت به تغيير، پاسخ گوئي بهتري داشته باشد. زماني كه از اصطلاح انعطاف پذيري در همه جا استفاده مي شود، به معناي روشن و واضح بودن مفهوم آن نيست. يكي از دلايل مشكل بودن تعريف انعطاف پذيري اين است كه تعاريف اغلب به خاطر شرايط و يا مسائل ويژه مديريتي، تغييرپذير هستند. به طور كلّي، انعطاف پذيري را به عنوان شاخص ارتباط دهنده بين سيستم و محيط خارجي اش براي جذب عدم قطعيت، درجه پويائي سيستم و هم چنين به عنوان توانايي تغيير و سازگاري مي توان در نظر گرفت. از سوي ديگر يكي از مباحث مطرح شده در مورد انعطاف پذيري سازماني نقش آن در موفقيت سازمان ها است. در دو دهة گذشته، انعطاف پذيري به طور روز افزوني به عنوان يك قابليت سازماني تأكيد شده است، كه شركت ها را قادر مي سازد تا مزيت رقابتي را به دست آورده و آن را نگه دارند و باعث بهتر شدن عملكرد در محيط كسب و كار رقابتي و پوياي امروز شوند. پترز (1991) 45 دستورالعمل را براي تبديل شدن به يك كسب و كار موفقيت آميز پيشنهاد مي كند. او نتيجه مي گيرد كه قاعده و حقيقت اصلي، لزوم به دست آوردن و حفظ انعطاف پذيري است. وي اشاره مي كند كه هر كدام از اين دستورالعمل ها، با هدف پيشرفت در به دست آوردن انعطاف پذيري است. مديران شركت ها از فوايد انعطاف پذير شدن آگاه هستند ولي متاسفانه، چارچوب ها و الگوهاي نظريه كمي براي راهنمايي مديران در ادراك و شناسايي انواع مختلف انعطاف پذيري و خلق و نگهداري سازمان هاي انعطاف پذير وجود دارد. در حالي كه امروزه انعطاف پذيري در بيشتر سازمان ها، معيار ارزشيابي و ارزيابي عملكرد است [1].


منابع
1. حاجی پور، بهمن، مرادی، محسن. (1389). انعطاف پذیری سازمانی و عملکرد: مطالعه موردی شرکت های تولیدی ناحیه صنعتی اراک، فصلنامه مطالعات مدیریت بهبود و تحول، 17(62)، 143-162.
2. محمودی، داوود، علیزاده، سیدشمس الدین، رسول زاده، یحیی، اصغری جعفرآبادی، محمد. (1396). مروری بر انعطاف پذیری سازمانی و مولفه های آن در سازمان های انعطاف پذیر،  دهمین همایش دانشجویی تازه های علوم بهداشتی کشور. تهران.

 

 

مقاله ها